Je bent nog steeds sterk.
Maar zo voelt het niet altijd meer.
Je functioneert.
Je neemt verantwoordelijkheid.
Mensen rekenen op je.
​
En toch sta je altijd 'aan'.
Komt je hoofd nooit echt tot rust.
En kost alles je meer energie dan vroeger.
​
Je bent niet zwak — je systeem is overbelast.
​
En nee:
dit wordt niet vanzelf beter.
Doorzetten was altijd je kracht.
Nu is het je valkuil.
​
Wat je jarenlang succesvol maakte — controle, discipline, scherpte —
houdt je zenuwstelsel nu in een constante staat van paraatheid.
​
Rust voelt onwennig.
Loslaten voelt onveilig.
En “even bijkomen” werkt niet meer.
​
Niet omdat jij faalt.
Maar omdat je lichaam iets anders nodig heeft dan nóg beter je best doen.
​
Wat jij ervaart, is meetbaar.
En het is veranderbaar.
Maar alleen als je stopt met vechten tegen je eigen systeem.
​
Leiderschap vanuit rust is geen karaktereigenschap.
Het is het resultaat van een gereguleerd zenuwstelsel.
